Leczenie cukrzycy
Terapia cukrzycy jest procesem wymagającym od pacjenta systematyczności i uregulowanego trybu życia. Podporządkowanie się pewnym rygorom pozwala poprawić komfort życia i znaczenie zmniejszyć ryzyko występowania powikłań. Wytyczne dotyczące optymalnego leczenia ulegają zmianom wraz z pojawieniem się nowych doniesień naukowych. Diabetologia jest dziś bardzo szybko rozwijającą się nowoczesną dziedziną medycyny.
W 2006 roku sformułowano konieczność wdrożenia w niektórych przypadkach oprócz farmakoterapii, diety i terapii ruchowej także pomocy psychologicznej. Zalecania dotyczą uwzględnienia indywidualnych predyspozycji pacjenta do poddania się danej formie terapii. Konieczne są więc: ocena kondycji psychicznej pacjenta, zbadanie, jak radzi sobie z chorobą oraz czy nie cierpi na depresję. Jest to przykład nowoczesnego, skoncentrowanego na pacjencie, jako indywidualnej jednostce – trendu współczesnej medycyny.
Najważniejszym sposobem leczenia jest oczywiście podawanie insuliny. Obniża ona stężenie glukozy we krwi stymulując jej przemieszczanie do wnętrza komórek. Uruchamia przy tym wiele procesów mających na celu oszczędzenie rezerw organizmu poprzez sprawne zagospodarowanie dostarczonej w trakcie posiłku glukozy.
Po podaniu insuliny
- dochodzi do nasilenia przekształcenia glukozy w wątrobowe zapasy glikogenu
- hamowanie procesów powstawania glukozy z glikogenu, tłuszczów itp.
- nasilenia zużycia glukozy w mięśniach prążkowych i neuronach
- hamowanie rozpadu tłuszczów